Ons verhaal.

Mirjam

Hoi, ik ben Mirjam. Moeder van drie kinderen en werkzaam in het onderwijs en mede-eigenaar van Sterk in Begaafd. 

Met onze oudste dochter leek het ouderschap bijna vanzelf te gaan. Ze was vrolijk, deed wat er van haar verwacht werd en ging eigenlijk overal gemakkelijk mee naartoe. 

En toen kwam onze tweede. Hij was totaal anders. Hij deed iets pas als hij zeker wist dat hij het kon. Staan? Eerst zeker weten dat hij kon staan. Lopen? Eerst zeker weten dat hij kon lopen. Praten? Dat duurde lang. Vanuit het kinderdagverblijf werd al snel extra ondersteuning ingezet. JGZ kwam bij ons thuis, er kwam video-interactiebegeleiding, kinderoefentherapie en logopedie. Vanuit de logopedie volgde uiteindelijk een traject richting de Ster-groep van de NSDSK. En toen gebeurde eigenlijk precies wat we inmiddels vaker bij hem herkenden: binnen drie maanden sprak hij in volzinnen en mocht hij weer naar huis en was zijn plekje voor iemand anders.

Maar ondertussen bleven er zorgen. Hij kon enorm gefrustreerd raken, voelde zich vaak onbegrepen en had een enorme behoefte aan autonomie. Voor ons was dat toen nog niet zo duidelijk. We zagen vooral een jongetje dat ontzettend boos kon worden en bij wie veel dingen moeilijk leken.

Het gevolg was dat onze wereld steeds kleiner werd. Je gaat minder gemakkelijk ergens naartoe als je weet dat je kind daar volledig uit de bocht kan vliegen. Niet omdat je niet wilt, maar omdat je je kind die frustratie en het onbegrip gewoon niet wilt aandoen.

Dus bleven we veel thuis.

Toen hij uiteindelijk naar school mocht, was dat voor ons bijna een feestje.

Voor hem absoluut niet. Hij werd boos, verstopte zich onder de jassen, gilde de hele school bij elkaar en rende met Mach 6 door de gangen. Iedereen op school kende zijn naam.

Er volgden vele gesprekken. Maar gelukkig had hij een juf die hem zag. Echt zag. Ze herkende iets in hem wat ze kende van haar eigen hoogbegaafde zoon. Hoogbegaafd? Mijn gillende, boze kind? Mijn kind dat soms eerder van school gehaald moest worden omdat hij het niet trok in de klas?

Toch ben ik me erin gaan verdiepen.

En ineens begon ik dingen anders te bekijken:

Een hoge lat? Absoluut. Hij moest iets meteen kunnen.
Een kritische blik? Zeker. Het moest direct goed.
Een enorme behoefte aan autonomie? Die had ik inderdaad niet zien aankomen. Hij wilde vooral zélf bepalen.
Een voorsprong in ontwikkeling? Ja. Op het gebied van leren liep hij als kleuter al ver voor op veel kinderen in groep 3.

Hoog rechtvaardigheidsgevoel? Ja, alsof hij het uitgevonden had, want als een spel niet eerlijk ging: het huis was te klein. 

Langzaam begon ik te begrijpen dat gedrag niet zomaar gedrag is. Dat wat wij als lastig gedrag zagen, ook een signaal kon zijn van een behoefte die we nog niet goed herkenden. En juist dat vond ik als moeder confronterend. 

Dus gingen ook wij mee in de gesprekken, onderzoeken, adviezen en interventies. School heeft de afgelopen jaren ontzettend hard voor hem gewerkt. 

En ondertussen ontdekten wij als gezin iets belangrijks: Hij hoeft het niet alleen te doen. Alles wat hij leert, wat hij nodig heeft en waar hij tegenaan loopt, heeft invloed op ons als gezin. En andersom heeft wat er thuis gebeurt weer invloed op hem.

Daarom zijn we de afgelopen jaren steeds meer gaan zoeken naar wat wij als ouders kunnen doen. Hoe kunnen we hem begrijpen? Hoe kunnen we hem helpen? Hoe kunnen we aansluiten bij zijn behoeften, zonder onszelf als ouders daarin kwijt te raken?

Wat had ik dat graag aan het begin van onze zoektocht geweten. Niet omdat iedereen die ons geholpen heeft het verkeerd deed. Integendeel! Iedereen heeft met de kennis, ervaring en beste bedoelingen van dat moment geprobeerd om ons kind te helpen. Maar ik had zo graag eerder iemand naast me gehad die niet alleen naar mijn kind keek, maar naar ons als gezin. Iemand die zei: “Laten we eerst samen begrijpen wat er gebeurt. Wat heeft je kind nodig? Wat hebben jullie als ouders nodig? En wat kan ervoor zorgen dat jullie thuis weer meer rust, verbinding en vertrouwen ervaren?”

Dat is precies waarom ik geloof in Sterk in Begaafd.

Ik wil er zijn voor andere gezinnen die soms denken: “Waarom lukt dit bij ons niet? Waarom reageert mijn kind zo? Wat doen wij verkeerd?”

Mijn antwoord zou zijn: waarschijnlijk doen jullie niets verkeerd. Misschien begrijpen jullie alleen nog niet goed genoeg wat er onder het gedrag van jullie kind ligt.

Met Sterk in Begaafd wil ik gezinnen helpen om daar samen naar te kijken. Niet alleen naar het kind, maar naar het hele gezin. Vanuit verbinding, vertrouwen en begrip. Want wij hebben in de afgelopen jaren veel geleerd. Soms met hulp van anderen, soms door zelf het wiel uit te vinden. En ja, het heeft ons sterker gemaakt. Maar als ik één ding andere ouders zou gunnen, is het dat ze die zoektocht niet helemaal alleen hoeven te maken.

Daarom bestaat Sterk in Begaafd.

Kristel

"Deze is next-level opvoeden". Het eerste wat ik dacht bij mijn jongste. Een pittig meisje met donker haar, lichtblauwe ogen en rode lipjes. Een sneeuwwitje met een stevig - Ik wil alles zellluf- doen- karakter. Die oudste twee ging me toch iets makkelijker af. That's for sure.

Hi, mijn naam is Kristel, moeder van 3, leerkracht is het basisonderwijs, fotograaf en mede-eigenaar van Sterk in begaafd.

En vanaf dag 1 op het kinderdagverblijf gaf ze me een blik. Een wijze blik. Het was een blik van: "Wat denk jij te gaan doen, mama?! Laat je me hier achter?" Zo rond twee/  driejarige leeftijd kon je merken dat deze dame stoer was en het kaas niet van haar brood liet eten. Maar ook zo ontzettend gevoelig. De jongste, dus moet ze wel opboksen tegen de oudste twee. Alle signalen kwamen overeen met wat een jongste te bewerkstelligen heeft in een gezin van vijf.

Tja, en dat sensitieve? HSP, dat zijn haar broer en zus ook, net als mama. Ik liep bijvoorbeeld trots over de winkelstraat met mijn wandelwagen maar beter niet, hoopte ik,  dat je in de wieg keek. De sensor van gevoeligheid sloeg direct rood uit en had ik huilende baby's die niet zo gesteld waren op die grote koppen boven de wagen. 

Maar terugkomend op de jongste. KDV was klaar, ze is vier jaar en we kunnen eindelijk naar de kleuterklas.  Yes...! Dit is het. Ze was er zó aan toe.

En mag ik het vanaf die periode alles wat volgde doffe ellende noemen? Elke dag voor en na school: krijsen, schoppen, wegrennen uit de klas en van het plein (vol met kijkende ouders met gedachtes die ik wel kan raden: een kleuterjuf die haar eigen spruit niet kan handhaven). En deze scenario's zijn niet overgegaan. Het is niet geminderd. Het is niet verbeterd wat we ook deden.

En achteraf moet ik wel mezelf voor m'n kop slaan. Als HB-specialist totaal geen signalen opgemerkt! Want ja, ze is de jongste. Als moeder kijk je door een andere bril, heb ik dan zo'n grote blinde vlek? Maar dan: signaal een, ze leest al wat woordjes. Ja oké, maar dat doen meer pientere kleuters en als jongste van drie misschien sneller opgepakt, haar zus las ook al vlot. Tellen, ja doet ze ook al heel lang. Die 'waarom'  vragen.... Mmm, toch wel een duidelijke signaal nummer drie? Nummer vier. Heel kritisch, perfectionistisch en filosofisch. Nummer 5, groot behoefte aan autonomie en creatief...

En na een lang traject met veel downs, hebben we nu een HB+ meisje van 8 jaar dat al bijna 2,5 jaar lang meer thuis is dan op school. Het gaat niet. Het systeem past niet, te veel prikkels. We wachten totdat de tijd rijp is voor haar om in een voltijds HB klas in te stromen en hebben wij zo veel geluk met een fijn team mensen die haar zien wie ze is en mag zijn wie ze is. Tijd en heel veel liefde, vertrouwen en geduld. Haar pad mag ze anders bewandelen. Haar brein bewandelt het tenslotte ook op die manier. Haar manier.

Maar er kwam een moment waarop ik dacht: dit kan anders. Niet alleen voor mijn eigen dochter, maar ook voor al die andere kinderen en ouders die iedere dag vastlopen omdat niemand goed begrijpt wat er onder het gedrag zit.

Mijn kennis en ervaring als leerkracht, mijn werk als HB-specialist én mijn persoonlijke ervaring als moeder van een HB-kind kwamen steeds meer samen. Ik merkte dat ik hier iets mee móést doen. Niet alleen praten over wat er anders zou kunnen, maar daadwerkelijk iets betekenen.

En zo nam ik samen met Mirjam het besluit om Sterk in Begaafd te starten.

Een plek waar we ouders willen helpen hun kind écht te begrijpen. Waar we verder kijken dan een label of een IQ-score. Waar ruimte is voor het verhaal achter gedrag en waar ouders zich gehoord en kinderen zich gezien mogen voelen.

Want wij weten inmiddels hoe het voelt als je kind vastloopt. Hoe machteloos je je kunt voelen. Hoeveel vragen je kunt hebben. En hoe waardevol het is als er iemand naast je staat die zegt:

“We zien wat er gebeurt. We gaan samen kijken wat jouw kind en gezin nodig heeft.”

Liefs Kristel

Aanmelden nieuwsbrief